Zit jouw rugzak nog lekker of moet er iets uit? (Camino de Santiago)

Afgelopen week heb ik met Rob de Best een paar ballen geslagen op de golfbaan. Het was een mooie ontmoeting met mooie verhalen en metaforen.

Rob heeft begin dit jaar de tocht der tochten gelopen de Camino de Santiago, 800 km wandelen. Op zo’n tocht kan je je niet voorbereiden, je moet hem ondergaan. Jij, jezelf en je ik. Rugzak op, schoenen aan en lopen, van de ene herberg naar de andere, vertelde Rob. Je bent onderweg en dat is je wereld, wandelen, eten, drinken en slapen. Allemaal heel overzichtelijk. Er zijn geen regels wat je wel of niet meeneemt. Een grote of een kleine rugzak, drie paar schoenen, twee jassen, het maakt niet uit het is je eigen keus. De consequentie van je keus draag je mee in je rugzak, op je eigen schouders en je eigen voeten.

Bijna iedere loper herijkt zijn rugzak op de derde dag ontdekte Rob. Kan ik zonder die tweede jas, kan ik het redden op één paar schoenen? Op deze derde dag wordt het duidelijk wat je echt nodig hebt en wat teveel is om de 800km te volbrengen. Vele rugzakken worden geleegd. Waarom? Omdat het kan!

Door het leven, de keuzes die je gemaakt hebt, de ratrace van de samenleving is mijn eigen rugzak aardig gevuld geraakt, met wensen en bezittingen, het aan verwachtingen voldoen (van wie?) en met verantwoordelijkheden en verplichtingen. De laatste tijd probeer ik mijn rugzak te legen. Mijn doel is om te komen tot de ‘derde’ dag, de dag dat ik vrij ben om te kiezen wat ik wil.

Je hebt meer keus in het leven dan je denkt. Wat kan er allemaal uit jouw rugzak?

jurgen.kobierczynski