May 25

Kies je voor het geluk van je kind of voor diploma’s?

Wellicht een vreemde vraag. Eigenlijk wil je het niet kiezen maar wil je beide voor je kind. Want dat is toch het allerbeste? Een diploma en een gelukkige tijd, een gelukkig leven, plezier hebben en kunnen genieten. Maar wat als dat laatste er niet is? Ga je dan alleen voor het diploma ten koste van het geluk of ga je voor het geluk ten koste van het diploma? Een dilemma waar als je er niet mee te maken hebt niet over na hoeft te denken. Maar bij onze jongste zoon werden we geconfronteerd met een steeds minder gelukkig kind.

Op een dag zit je zoon (14) in de woonkamer in de de zitzak lamlendig voor zich uit te staren en zegt; “Weet je, ik zit deze vier jaar nog wel even uit voordat ik weer over het leven ga nadenken.” Op zich niet zo’n hele rare opmerking maar met onze context sloeg dit in als een bom. Al sinds groep 5 heeft Bas buikpijn ontwikkeld doordat hij naar school moest. Hij kon aardig meekomen op school en mocht daarom ook aan allerlei plus-groepen meedoen. Dit voelde als een straf voor hem. Meer en ander werk doen met dezelfde uitkomst: “De som snap ik best alleen ik doe er nu veel langer over om deze te verklaren en dat terwijl de anderen sneller klaar zijn”. Hij vond het ook niet leuk om op deze wijze bijzonder te zijn. Hij kreeg onbegrijpelijke kwaaltjes, klachten en dat kwam soms tot uiting doordat hij boven de wc-pot aan het overgeven was. De dokter had er geen verklaring voor. Langzaam kwamen wij er achter dat het wellicht door school zou kunnen komen. Dan zit er maar een ding op een andere school zoeken. Alleen dat wilde hij beslist niet, want hij had veel vriendjes in de klas die ook bij ons in de buurt wonen. De school was bij ons om de hoek. Hij had geen hekel aan school maar alleen aan de leermethoden. Wellicht is het handig voor de context om te weten dat Bas zichzelf heeft leren lezen toen zijn 2 jaar oudere broer leerde lezen en dat als hij zich ergens in verdiepte de stof snel tot zich nam of het nou taal of rekenen was. Hij sloot zijn lagere school af met een vrij hoge score. Wij wilden het risico niet nemen om hem uit zijn sociale omgeving te halen, dat was namelijk het leukste van school voor hem. Bij een andere school zou hij misschien met lege handen; en geen leuke sociale omgeving en school niet leuk vinden. Met de lagere-school hebben we gezamenlijk gezocht naar een aanpak waar Bas goed in kon gedijen. Geen klasoverstijgend werk (dat was niet mogelijk) maar wel wat verdieping om hem uit te dagen en vooral wat andere verantwoordelijke werkzaamheden in de klas en school. Zoals helpen met kopiëren, hij zat bij het schoolpersbureau en dat soort zaken. Zo is hij toch nog redelijk goed en met wat minder kwaaltjes de lagere-school doorgelopen.

Twitter3 (1)

Dan moet je gaan zoeken naar een middelbare-school. Zijn broer zat al op het Atrium bij het tweetalig VWO en dat vond hij ook interessant. Het tweetalige sprak hem erg aan. Hij wilde de Engelse taal beter gaan beheersen dat vond hij wel een uitdaging. Alleen is het Atrium, net als 99% van de andere scholen, een vrij conservatieve school met een leraar voor de klas en dertig luisterende leerlingen die braaf huiswerk moeten maken. Ze willen daar geen zesjes cultuur en verwachten werklust en goede cijfers. Natuurlijk waren er ook andere scholen zoals het Vathorst College of de Amersfoortse Berg maar Bas was resoluut en zag hier zijn kansen. Eenmaal op school wenste hij geen hulp met huiswerk en het maken van een planning, Hij wilde de verantwoording krijgen om het allemaal zelf te doen. In eerste instantie gingen zijn cijfers op en neer maar elke keer wist hij ze goed op te halen en liet hij goede cijfers zien. Hij deed steeds het minimale van wat er van hem verwacht werd en als dat net te weinig was dan haalde hij dat wel weer op. Niets aan de hand zou je zeggen. Nou, niet echt. Zijn buikpijnen namen weer toe, hij werd apathisch en niets kon hem meer. Hij deed wat hij moest doen. Zijn onbegrip over het concept school nam toe waardoor hij steeds minder blij en vrolijk werd. Hij ging toch nog met een goed rapport naar de tweede. Eindelijk zomervakantie, dan kan even de druk eraf. Hij kon weer even zichzelf zijn. Naarmate de schooltijd dichterbij kwam nam de druk weer toe en de vrolijkheid werd minder en de kwaaltjes namen toe. Tijdens het begin van het tweede jaar moesten we hem weer een paar keer thuishouden omdat hij echt ziek was van school, je denkt eerst dat het de aanstelleritis is. Alleen als je zo slap bent dat je je bed niet meer kunt uitkomen en je ligt te rillen als een rietje dan is er meer aan de hand. Vreselijk om aan te zien. Dan zit je met je handen in het haar als ouders. Je ziet je vrolijke zoon, die zich in de vakanties ontpopt als zichzelf, afglijden in gevecht met zichzelf en het systeem. Gesprekken met school voor een andere aanpak hadden niet veel resultaat. Zij zijn er niet voor de buitenbeentjes die andere aandacht nodig hebben. Er moest iets radicaal anders, zo kon het niet langer.

Bij Permanent Beta heb ik regelmatig met Operation Education middagen georganiseerd. Zij brengen onderwijsvernieuwers bij elkaar om vernieuwingen in het onderwijs waar te maken. Daarvoor had ik de TEDtalks van Sir Ken Robinson gezien die verklaart dat het westerse onderwijssysteem zorgt voor het verlammen van de creativiteit en nieuwsgierigheid. Met deze informatie in het achterhoofd keken we naar Bas en zagen wij wat het effect van het schoolsysteem op hem was. Wij brachten het idee van een democratische school in. Maar hij wilde er niets van weten. “Ik wil niet bijzonder zijn en anders zijn.” En natuurlijk bracht hij ook weer in dat hij niet uit deze klas wilde. Maar goed, een zaadje was gepland.

Datzelfde jaar, ging na twee weken kerstvakantie, de schoolbel natuurlijk weer en dat was een omslagpunt voor hem. Hij had besloten om in een lamlendige volgzame modus te gaan. “Ik aanvaard dat ik dit allemaal moet doen van de wet. Ik doe het minimale. Huiswerk maak ik niet meer want dat vind ik geen leren. Het maakt me niet uit of ik strafwerk krijg of na moet blijven dat hoort erbij. Ik zorg dat ik over ga en na deze school begint mijn leven wel weer. Ik kom de tijd wel door.” Dat hakt erin als je dit terug ziet komen in zijn gedrag. Dat wil je niet als ouder. Je wilt dat je zoon nu leeft. Dat hij gaat sporten en zich niet gaat isoleren. Dat hij plezier maakt en niet lamlendig voor zich uit gaat staren. De eerste tijd kijk je het aan en laat je hem. Maar na zijn opmerking: “Weet je ik zit deze vier jaar nog wel even uit voordat ik weer over het leven ga nadenken.” wil je toch een verandering forceren. We hebben hem bewust proberen te maken dat het leven er elke dag is. En dat je altijd zelf de keus hebt om er iets van te maken. Daar was hij het niet mee eens. “Want elke dag moet ik naar school met bijkomend werk en dat is momenteel de basis van mij leven.” Wat moet je daar nou tegen inbrengen? Onze zorg werd alsmaar groter want het had geen positief effect op hem. Totdat hij, na de meivakantie, net nadat hij 15 jaar geworden was, bij ons kwam informeren over een andere school. Eindelijk er was een opening. Dit voelde als een doorbraak. Hij stond open voor een ander leersysteem en andere school. Voor ons altijd het uitgangspunt dat hij zonder dwang zelf de keuzes moet maken die hij denkt dat goed is. Wij willen helpen, ondersteunen, motiveren en enthousiasmeren, maar de keus moet uit hemzelf komen. Ook voor Sven zijn oudere broer. Wij sturen nooit op cijfers of controleren het huiswerk. Wel willen we helpen met huiswerk, het plannen van de agenda, etc. Wij zijn er onvoorwaardelijk voor ze maar we geloven dat iets intrinsiek gemotiveerd gedaan moet worden, het moeten eigen keuzes zijn dan staan ze er zelf achter. Als eerste dachten wij aan de democratische school waar alles radicaal anders is.

Toen we ons nog meer in dit schoolsysteem zijn gaan verdiepen bleek al snel dat dit hem zou kunnen passen als een jas. Het gaat er bij deze scholen niet om om je voor te bereiden op een leven maar het is het leven zelf al. Je leeft er niet voor later maar voor nu. Het is leren zonder dwang, testen en een curriculum. Een school zonder machtsverhoudingen. Iedereen is gelijk en iedereen beslist mee over alle regels, iedereen heeft hierin een gelijke stem. Deze scholen gaan ervan uit dat het de functie van een kind is om zijn eigen leven te leiden en eigen leerweg te bepalen en niet het leven of leerweg dat de opvoeder voor ogen heeft en wat hij/zij het beste voor het kind vindt. Leerlingen zijn vrij om te kiezen wat ze doen met hun tijd. De begeleider fungeert als een hulpbron. Het leerdoel is van de leerling zelf. Niemand kan voor of achter lopen. Een ieder volgt zijn eigen natuurlijke ontwikkeling wat leidt tot een hoger welbevinden en gemotiveerd gedrag. Het leidt tot intrinsieke motivatie waardoor leren diepgaander, makkelijker en leuker wordt. Bij deze scholen zijn er geen beloningen of straffen want dat gaat ervan uit dat presteren een doel is en niet het bekwamen. Kortom het is 180 graden anders dan het ‘normale onderwijs’ systeem. Het is een heel ander paradigma en dat is voor mijzelf in eerste instantie ook wennen. Je wilt het vergelijken met het huidige maar dat kan niet. Je verlaat deze democratische scholen niet per se met een diploma tenzij je dat zelf wilt. Wil je VWO, HAVO of VMBO examen doen dan kan dat. Je hebt een vraagplicht en dat betekent niet dat ze daarna alles voor je regelen, wel begeleiden je tot de goede keuze die uit jezelf komt. Wel moet je zelf veel regelen en dan ondersteunen ze je om dat te behalen. Lessen zijn optioneel als je er geen zin in hebt of iets anders wilt doen dan kan dat. Niemand bepaalt jouw pad. Dat ontstaat vanzelf, het gaat uit van de autonomie van de leerling. Je uren deel jezelf in als je er maar 26 per week hebt en de woensdag heb je vrij inclusief tien snipperdagen. Is dit systeem nieuw? Nee hoor, alleen wat minder bekend en het is particulier en dat maakt de keus moeilijker. De onderwijsinspectie weet niet zo goed wat ze ermee aan moeten. Onze eigen Beatrix heeft op de voorloper van de democratische school gezeten.

Bas was vlak na de meivakantie van 2014 naar de open dag bij de democratische school “De Ruimte” in Soest gegaan. Ze bestaan inmiddels meer dan twaalf jaar en krijgen goede beoordelingen van de onderwijsinspectie. Bas zijn eerste reactie was; “Awesome”. Er viel een druk van hem en ons af. Het werd direct duidelijke: Dit is zijn weg.

Na het bezoek aan deze school zei hij: “Ik ga de eerste paar maanden rustig aan doen om even tot rust te komen”, dat zegt genoeg. Hij was er aan toe en wil eerst even rust. Op de Ruimte noemen ze dat ontscholen, de een heeft er langer de tijd voor nodig dan de ander. Al jaren moest hij leven in een structuur dat hem verlamde en demotiveerde. We zagen hem na een paar weken al ontkiemen en hij kreeg er weer zin in. Zelfs die 11km fietsen vindt hij geen probleem. En dat is, geloof me, heel veelzeggend want hij wilde bijna niets meer. Er wordt les gegeven in oa Sterrenkunde en Filosofie. En die lessen wil hij wel volgen. Verrassend om te horen dat hij zin heeft om lessen te volgen.

Afgelopen tijd ben ik tijdens verschillende gesprekken over deze keus voor gek verklaard dat ik mijn kind niet ‘aflever’ met een concreet diploma, wat overigens wel tot de mogelijkheden behoort voor elk niveau. Ook vrienden en klasgenoten van Bas snappen zijn keus niet en hier ondervond hij druk van.

Bas zelf zegt; “Het huidige schoolsysteem lijkt wel een religie, iedereen gelooft dat dit het beste voor je is. Dat school je voorbereidt op het leven, het leven met een goede baan. Maar wat is een goede baan? Dat is toch iets doen wat je leuk vindt. En dat ga ik op deze school nu al doen.”

Eigenlijk heeft hij gelijk. Net als bij veel religies is het moeilijk om uit je eigen denkkader te stappen. Helemaal als geloof wordt gezien als ‘de waarheid’.

De waarheid is relatief. Gaat de zon op of onder? Zeg het maar….

Bij Bas gaat de zon gelukkig weer op. Wij kiezen nu voor het geluk. En die diploma’s dan? Dat zien we dan wel weer. Zelf was ik een school-drop-out en ben toch aardig terecht gekomen. En wat is eigenlijk goed terecht komen?

Update:
Naar aanleiding van mijn dit blog kreeg ik veel appjes, dm en FB berichten van ouders van wie hun kinderen ook worstelen met het huidige schoolsysteem. Ik kan alleen maar uit eigen ervaring spreken. Bas heeft zichzelf in hele korte tijd weer teruggevonden en is van een redelijk apathisch persoon een actief persoon geworden. Zelfs zo actief in plannen maken dat hij afgelopen week met een vriendje van Maastricht naar Friesland is gefietst in 6 dagen. Dit was nooit gebeurd als deze knip niet in zijn leven was gemaakt.

Update:
In de zomer van 2015 is hij met een groepje van school met de trein naar Berlijn gegaan en van Berlijn naar Warschau gefietst, 600km. Ze gingen naar de EUDEC waar alle democratische scholen in Europa samenkomen. En daar wilden ze bij zijn. Bas heeft zichzelf terug gevonden en zoekt steeds het avontuur. Hij heeft het liften als ultiem middel van vervoer ontdekt. Hij gaat deze zomer (2016) al liftend naar een Sziget, een festival in Hongarije, gewoon voor het avontuur. Ester en ik krijgen vele spiegels voor. Natuurlijk vinden wij dit soort dingen eng. Maar wij willen niets verbieden, vooral als het is dat we onze eigen angst projecteren. We proberen wel de goede vragen te stellen zodat het veilig en doordacht gebeurt. Maar Bas heeft zijn vrijheid gevonden en die geeft hij niet meer terug. Prachtig om te zien.

Kortom ik gun het ieder kind om zichzelf te ontdekken en te ontwikkelen via hun eigen intrinsieke leerweg. In ieder geval is het goed dat er steeds meer alternatieven ontstaan. Nu ook in Eindhoven http://www.doe040.nl/uncategorized/het-is-zover/

22 reacties to “Kies je voor het geluk van je kind of voor diploma’s?”

  • Cool dat je zoon naar de Ruimte gaat! Helaas is de Kampanje gestopt. Ik wens hem een heel gave tijd toe daar!

  • Heftig en tegelijk mooi verhaal met dit end.!
    Halverwege dit te lezen zat “de Ruimte” al in mijn hoofd
    na van verschillende mensen ea gehoord te hebben.

    Ben blij voor jullie..,

    Grtlz Dave

  • Wat fijn en knap dat jullie zo kunnen loslaten. Het beste wat je kan worden maar vooral ook zijn is gelukkig! Ik hoop dat bas een fijne tijd krijgt.

  • “Gaat de zon op of onder?”

    Geen van beiden. De Aarde draait 😉 (en vroeger werd de leraar boos als ik zo’n antwoord gaf)

    Wel een herkenbaar verhaal. Ik vond de dingen die ik deed om school heen veel leuker dan het opgelegde “programma” zelf. Op de middelbare school had ik vooral moeite met de prestatiedruk zoals ik hem voelde. En ik moest dingen leren waar ik toen totaal niet het nut van in zag en niet goed in was. Geloof me, dat houdt je niet lang vol.

    Nu na mijn schoolcarrière herken ik het zelfde verhaal ook op die manier hoe wij ons “werk” en het bedrijfsleven inrichten. Veel prestatiedruk, weinig zingeving, fouten zijn taboe en als het niet goed lukt ben je een loser (die eigenlijk ook geen uitkering verdient).

    Naar mijn idee is het dus niet alleen het onderwijs dat ergens wringt. Het is hoe wij onze hele maatschappij en leven inrichten…

  • Dank voor jullie reacties:

    @Lex
    Dat is zeker jammer. Het fietsen naar Soest heeft hij er voor over 😉

    @Dave
    Ruimte in je hoofd is altijd fijn 😉
    En De Ruimte in je hoofd geeft aan dat je de school al kent.
    Wij zijn benieuwd hoe het verder gaat. In ieder geval een hele opluchting ‘so far’

    @Barbara
    Knap is niet het juiste woord. Het kon niet meer op deze manier dus je moet schakelen.

    @Jeroen
    Dat is precies wat ik bedoel. Net als de waarheid is de zonsopgang ook relatief.
    Je hebt gelijk dat de samenleving draait op prestatiedruk en minder op zingeving. Meer over de ik-as dan de wij-as. Veel dingen wringen tegelijk en dat betekent dat we binnenkort gaan kantelen en gaan zoeken naar nieuwe wegen.

  • Respect voor jullie xxx

  • Die kanteling mag van mij snel komen. Ik wacht er al jaren op. En natuurlijk wel de goede kant op kantelen. Ik ben er wel een beetje klaar mee met een maatschappij dat draait op alleen maar meer, meer en meer enkel voor het ikke ikke en ikke. En graag ook een prikker in die enorme ballon van het geloof in de maakbaarheid van het individu. Hopelijk gaan we dan weer meer voor elkaar zorgen. :-p

  • Bravo voor Bas. Zelf hebben we met onze dochter van nu 18, een soortgelijke ervaring. Jarenlang zwijgen op de B.S. en in de Brugklas elke morgen ziek. Tot er die ochtend kwam dat ze zei: “Ik kan niet meer!` Lange weg erna. Uiteindelijk kreeg ze dispensatie. Ze zijn als een spiegel, voor ouders, onderwijs en de hele maatschappij. Diploma´s betekenen niet dat je per se slaagt in het leven. Echte wijsheid en creativiteit (en het zijn meestal de kinderen met o.a. deze eigenschappen die afhaken) zijn niet op school te testen, die heb je of heb je niet. Het gegeven dat verhalen als dit meer en meer worden gepubliceerd is een teken aan de wand. Laat maar komen…. kinderen met de moed van o.a. Bas.

  • Klinkt als een goede keuze voor Bas. De drie kinderen van mijn zus zitten sinds twee weken ook op De Ruimte, die hebben het ook erg naar hun zin. Succes!

  • @Yvonne
    Dankjewel voor je reactie. Triest eigenlijk dat kinderen in een staat gebracht worden dat ze aangeven; ‘Ik kan niet meer’.

    Ik geloof dat ieder kind nieuwsgierig en creatief is alleen stompt het school dat af doordat ze kennis belangrijker vinden dan vaardigheden. Met creatief, kritisch en probleemoplossend denken kom je een heel eind.

    @Linda
    Hij zal ze daar wel ontmoeten 😉
    Is een aardig bedrag per maand voor drie kinderen. Voor velen is dat maandbedrag een enorme drempel. Wij moeten ook wat schuiven en schaven.

  • […] je voor het geluk van je kind of voor diploma’s? Daarmee begint deze blogtekst van spreker Jan-Henk Bouwman over zijn jongste zoon en het […]

  • Mooi geschreven stuk! Helemaal eens met het de conclusie “Het huidige schoolsysteem lijkt wel een religie, iedereen gelooft dat dit het beste voor je. Dat school je voorbereidt op het leven, het leven met een goede baan.” – Er is nog een lange weg te gaan voordat het omslagpunt bereikt is dat dit heilige geloof in de “maakbaarheid” van kinderen een keerpunt vindt. Er zullen nog heel veel kinderen geforceerd worden te denken dat er geen alternatief bestaat, en dat je dus maar even door moet bijten “voor je eigen bestwil”? Maar het komt eraan. Lex, let maar op, uit de as van De Kampanje zal Newschool.nu herreizen. Er is een enorme noodzaak voor dit type onderwijs. Met z’n allen kunnen we het tipping point bereiken.

  • Zo herkenbaar!
    Mijn dochter heeft zich met veel stres en daaraan gerelateerde klachten in het keurslijf van basis en daarna middelbaar onderwijs proberen te persen,tot het echt niet meer ging.Ze was depressief.
    Met 3/4 vwo diploma(deelcertificaten luzac),besloot ze te stoppen,en backpackt nu al bijna 1 1/2 jaar door Nieuw Zeeland,Indonesië.
    Het leven leert haar nu haar lessen,en ze is gelukkig!
    Ben apetrots op haar!

  • Wat herkenbaar..fijn om te lezen. Mooi dat Bas deze stap durft te zetten. En jullie ook! Ik herken de worsteling dat je als ouder ziet dat het beter zou zijn, maar je je kind niet wilt dwingen. Dat zou ook niet goed zijn, alhoewel het ook een bijna onmogelijke keus voor hen zelf is… hoop dat onze zoon ook ooit zo ver komt. Er zijn zo veel van dit soort kinderen….jammer dat nog veel van deze pareltjes er aan onderdoor gaan.

  • Voor mij ook heel herkenbaar. Mijn zoon zit sinds 1,5 jaar op de Ruimte. Hij is 11 en De Ruimte is zijn 4de school. Hij is voor het eerst gelukkig en staat ‘s morgens te trappelen om naar school te gaan! Het leren en presteren hebben we helemaal losgelaten en dat geeft veel energie. Een kind moet zich eerst gezien en begrepen voelen, lekker in zijn vel zitten. Hij mag nu opzoek naar zijn talenten.

  • Naar aanleiding van mijn dit blog kreeg ik veel appjes, dm en FB berichten van ouders van wie hun kinderen ook worstelen met het huidige schoolsysteem. Ik kan alleen maar uit eigen ervaring spreken. Bas heeft zichzelf in hele korte tijd weer teruggevonden en is van een redelijk apathisch persoon een actief persoon geworden. Zelfs zo actief in plannen maken dat hij afgelopen week met een vriendje van Maastricht naar Friesland is gefietst in 6 dagen. Dit was nooit gebeurd als deze knip niet in zijn leven was gemaakt.

    Kortom ik gun het ieder kind om zichzelf te ontdekken en te ontwikkelen via hun eigen intrinsieke leerweg. In ieder geval is het goed dat er steeds meer alternatieven ontstaan. Nu ook in Eindhoven http://www.doe040.nl/uncategorized/het-is-zover/

  • Heel veel plezier op de Ruimte. Ik vind het een Supercoole school. En onze kinderen ook. Succes Bas. Ik hoop dat we ook samen met de ouders een betrokken jaar krijgen.

  • Hij pakte net zijn fiets en gaat op weg naar de Ruimte. Met een lach en zin in de dag. Dit hebben wij nog niet met hem meegemaakt bij de eerste schooldag. Gewoon geen probleem en zin in de dag. Heerlijk gevoel geeft dat en veel rust in huis en bij hem 😉

  • Hallo Jan-Henk
    Dank voor het delen van het artikel en hoe herkenbaar. Jaren geleden schreef ik een blog over scholen en ont-moeten. Onze jongste zoon zei een keer: “op school speel ik de leerling, dat is wat ze van mij verwachten. Er is één leraar die wakker is en de rest is onder hypnose.” Hij was toen 13! Hij is nu 16 en is zonder basisschool diploma direct aangenomen op een muziekopleiding; hij wilt muzikant worden en dankzij zijn talent mocht hij direct starten… gelukkig!!
    Het ga jullie goed!
    Hartegroet Nathalie Tolk

  • Heerlijk om jullie verhaal te lezen Jan-Henk, hoe Bas nu blij naar school gaat, alsook de verhalen van je lezers en lezeressen. Onze zoon is net begonnen in de brugklas op een Montessori school die goed aangeschreven staat (we hadden de vrije school op de eerste plaats maar hij werd uitgeloot) en hij heeft het naar zijn zin. Er is hier veel meer uitdaging voor hem dan op de lagere school. Hij geniet van 2 uur muziekles per week en 3 uur Science (natuurwetenschappen en meer) en 2 uur gym per week en de talen enz. en krijgt in volgende blokken andere creatieve vakken. Het is mooi om te zien hoe graag hij naar school gaat, maar dat ging hij eigenlijk altijd al, terwijl deze (Montessori) school hem (vooralsnog) meer recht doet en hij nog blijer naar school gaat. Maar was er een Democratische School hier in Amsterdam geweest, dan had die mijn voorkeur gehad, al was het heel moeilijk geworden vanwege de kosten. Kinderen van vriendinnen zitten op de Ruimte en zijn daar gelukkig. Vanaf ons is dat echter bijna 1,5 uur met OV. Inmiddels is er in September een Democratische school gestart in A’dam Noord op basis van geweldloze communicatie! dus we hebben er nu ook één! Er zijn echter nog maar heel weinig leerlingen en ze zijn dus ook nog maar net begonnen, ik durf het nog niet aan. We kijken het een jaar aan, hoe onze zoon zich ontwikkelt op zijn huidige school en hoe LIFE ( come2life.nl) zich ontwikkelt in A’dam Noord. Ik vind in ieder geval geweldloze communicatie een geweldig concept!!! Dat mis ik zo op scholen, bewustzijn in communicatie is toch de basis van een goed leven!
    Fijn om zo te delen! Hartelijke groet!

  • Hoi Brunhilde,

    Dank voor je reactie. Bas heeft een passende jas gevonden. Het zou fijn zijn dat er veel meer passende jasjes zouden zijn in het onderwijs. Jasjes die gewoon passen zonder dat je daar veel moeite voor hoeft te doen. Er is nog een lange weg te gaan, maar we zijn op weg 🙂

  • Het verhaal van Bas lijkt zo op het verhaal van onze zoon. Hij zit in 4 VWO en is niet gelukkig. Al langer geeft hij aan dat hij klaar is met “het systeem”. “We moeten doen wat de leraar zegt en de stof verwerken zoals de leraar zegt.” Toen hij afgelopen weekend de website van De Ruimte zag werd hij zo enthousiast. Dit is wat ik zoek, hier wil ik naartoe. We zijn onze reis net gestart, zijn ook nog niet helemaal zeker. Maar als ik dit lees…
    Fijn dat je jullie verhaal op internet hebt gezet.

Plaats een reactie

Je vindt me ook op:

Welkom op mijn blog

Leuk dat je hier bent! Je leest hier van alles over mijn leven. Privé en werk lopen door elkaar heen, net als in het echte leven ;)
-------------------------------------------------------------
Inspireren en kennis delen daar word ik blij van. Ik veroorzaak graag bewegingen. Dit doe ik door anders te kijken en te denken, door vaste patronen los te laten zodat nieuwe dingen ontstaan.
-------------------------------------------------------------
Geregeld spreek ik over de invloed van de netwerksamenleving op ondernemen en de samenleving.
-------------------------------------------------------------
Ik ben co-founder van:

Admium Fountainheads Permanent Beta Shareforce

Categorieën

Laatste twitter berichten